De palliatieve zorg in Vlaanderen is in de jaren ‘90 sterk op gang gekomen. Belangrijke initiatiefnemers waren mevr. Custermans die in 1990 de federatie palliatieve zorg heeft opgericht en Zr.Dr. Leontine, directrice van het Sint Jansziekenhuis in Brussel, die in hetzelfde jaar de eerste residentiële palliatieve eenheid in haar ziekenhuis oprichtte naar Engels model. Zr. Leontine ontving in 2003 een hoge Koninklijke onderscheiding die in de pers veel aandacht kreeg, waardoor de palliatieve zorg veel aandacht kreeg en ook een politiek onderwerp werd. Daardoor kwamen voor de palliatieve zorg ruimschoots geld en andere middelen beschikbaar.
De geschetste ontwikkeling kent echter ook een aantal beperkingen. De palliatieve zorg wordt uitbesteed aan, weliswaar gespecialiseerde, eenheden in de ziekenhuizen, rusthuizen of in de thuiszorg, maar valt daardoor ook automatisch onder de regelgeving van die instellingen. Die regelgeving lijkt soms een belemmering te zijn voor de spontaniteit, en creativiteit. Het creëren van een bijna-thuissituatie waar in de palliatieve zorg zo vaak naar verwezen wordt, is op die manier soms minder haalbaar. De plaats van de vrijwilligers is onduidelijker, hun taak is beperkt. Dat geldt niet voor hun werk in de hospices maar het valt juist op dat Vlaanderen verhoudingsgewijs veel minder hospices of bijna-thuis-huizen kent dan Nederland.
Geen gerelateerde artikelen.
Nog geen reacties.