Voornemen 1. 
“Dit jaar gaat het gebeuren, dok! Ik heb een weddenschap met mijn broer, we stoppen allebei met roken. Oudejaarsavond vlak voor twaalven hebben we samen de laatste peuk gerookt en er nog vuurwerk mee aangestoken. Het roken ging in rook op, ha, ha, ha! Wat ik u wil vragen, zijn er nog pillen die me kunnen helpen voor het afkicken?
Lees verder »

Ze moest onderzocht worden maar ze stonk. Bij binnenkomst in de donkere slaapkamer werd mijn lot al bezegeld. De klacht was buikpijn en ik hoorde gekerm. Er moest straks een hand op haar buik gelegd worden maar ze stootte mij af. Natuurlijk, ik had nog een paar professionele vragen om ons contact uit te stellen. Wat, wanneer, waar, hoe en waarom.
Lees verder »

Ooit had ik een gesprekje met één van mijn kinderen (toen zes jaar) over wat nu ziek zijn was. Eén van haar klasgenootjes was namelijk ziek thuisgebleven en op mijn vraag wat er aan de hand was kwam het antwoord: gewoon, ziek. Aangezien ik na 30 jaar meedraaien in de gezondheidszorg nog steeds niet wist wat ziek was, greep ik mijn kans.
Lees verder »

Wonderlijk eigenlijk wat er gebeurt tussen een dokter en een patiënt. Wat maakt nu dat een patiënt zijn hele ziel en zaligheid bij een dokter op tafel legt? En waarom zou een patiënt er op vertrouwen dat een ingestelde behandeling de juiste is? Kennelijk gebeurt er meer in de spreekkamer dan het langslopen van een klachtenlijstje en het uitschrijven van een recept.
Lees verder »

Als verpleegkundige werkte ik jaren als uitzendkracht in de ouderenzorg. Daar liep ik er vaak tegenaan dat mensen het protocol moesten uitvoeren op de wijze waarop het ze geleerd was. Ook het onderzoek van Madeleine Timmermann waarop zij op 14 april 2010 promoveert, toont aan dat het protocol vaak een strakke leidraad is, die creativiteit wegdrukt. En juist deze creativiteit maakt echt contact en menselijke nabijheid mogelijk.
Lees verder »

Dit verhaal speelt zich af in een verpleeghuis in een dorp in het Brabantse land. Wanneer ik op een vrijdagochtend de muziektherapieruimte wil binnengaan, word ik geroepen door een verzorgende van de afdeling. Ik ga naar haar toe en ze vertelt me dat mw. van L. ernstig ziek is en op sterven ligt. Ze wilde me hierover informeren, omdat ze wist dat mw.
Lees verder »

Met twee handen zwaait hij enthousiast. Alsof ik aankom in plaats van wegga. De grote glazen schuifdeuren sluiten zich achter mij als een doorzichtig scherm. ik bevind me in het voorportaal van het verpleegtehuis. Voor mij opent zich de weg naar de buitenwereld. Ik kijk achterom en zie mijn vader nog steeds zwaaien. Zijn ogen twinkelen als vochtige sterren die langzaam uitdoven.
Lees verder »

De klok boven het tafeltje met de bestofte plastic herfstasters tikt langzaam maar zonder ophouden de tijd weg. Seconde na seconde. Minuut na minuut. Uur na uur.
Twee gebogen gestalten zitten tegenover elkaar onder het raam dat uitzicht geeft op de wereld buiten het verzorgingshuis. De zon beschijnt door het venster hun gezichten. De huidplooien laten in een samenspel met het zonlicht de doorgroefde gelaten nog markanter uitkomen dan ze al zijn.
Lees verder »