Met een diepe zucht zette hij zich neer. Alsof hij de laatste adem uitblies, de moed opgaf, zich overleverde aan mij, zegt u het maar dokter, ik weet het niet meer.
“Dat was een diepe zucht”, weerkaatste ik. Het was zijn zucht en ik moest hem bij de les houden anders werd het mijn zucht.
“Ach, wat heeft dit gesprek voor zin, ze begrijpt mij toch niet.” Hij was rond de zestig en al meer dan dertig jaar huwelijk achter de rug.
Lees verder »
Verhalen RSS feed voor deze selectie
Begrip
Familie
Uiteindelijk was hij dan dood. Jong weliswaar maar aan de koffietafel waren we het erover eens dat hij tenminste van zijn ellende was verlost, dat meer leed was voorkómen en dat er geen verdrietige achterblijvers waren. Dokters hanteren zo nu en dan een checklist hoe-erg-is-het. Hij was een eenzame man die weinig voor zichzelf vroeg, kind noch kraai had en langzaam in zijn woninkje versukkelde.
Lees verder »
Keuze
Er was een Bekende Nederlander doodgegaan omdat hij zelf zijn leven had beëindigd. Dat ging niet ongemerkt aan mijn patiënten voorbij, opvallend vaak werd er kort iets over gezegd. Men was verbaasd of geschokt en vond het triest of tragisch. Dezelfde reacties die ook in de media naar voren kwamen. De zelfverkozen dood roept kennelijk iets op, zo ook bij mijzelf.
Lees verder »
Magie
Gelukkig ben ik dokter. Door mijn werk blijf ik drie- en vierjarigen zien. De peuters in de spreekkamer hebben nog ontzag voor mijn grappen. Thuis groeien de kinderen maar door en zijn mijn pogingen om lollig te wezen langzamerhand wel zat. Hoongelach, geeuwende wuifbewegingen of de constatering dat ik toch wel grijs word zijn mijn deel. Bij deze pubers zal ik uit een ander vaatje moeten tappen, áls ze al willen dat ik wat tegen hen zeg.
Lees verder »
Smoezen
Het ging dit keer over kindermishandeling. Met ongeveer negentig andere huisartsen uit de regio Midden Holland boog ik me over de vraag of ik vermoedens op kindermishandeling wel serieus genoeg nam. Uit een onderzoek bleek de helft van de kinderen met bewezen kindermishandeling de voorafgaande jaren ook meerdere keren op een huisartsenpost te zijn geweest met een letsel of vergiftiging. De huisartsen verzuimden goed door te vragen.
Lees verder »
Routine
We gingen bij de man met darmkanker langs, de jonge studente en ik. Erg hoopvol zag het er voor hem niet uit, maar dood was hij voorlopig nog allerminst. We gingen eens kijken hoe hij een longontsteking was doorgekomen. De nog onervaren studente had ik gevraagd mee te komen zodat ze eens zag hoe een huisvisite in zijn werk ging. Studenten geneeskunde mogen af en toe eens snuffelen in de praktijk om hun idealen te toetsen.
Lees verder »
Proberen bestaat niet
Dokters zijn gulle gevers, zeker als het gratis is. Stoppen met roken of drinken, afvallen, gezond eten, meer bewegen, het zijn allemaal gratis adviezen die zeker voor de helft van de chronisch patiënten die wij dagelijks zien van toepassing zijn. We geven een folder of een printje uit de computer mee, we raden boeken aan of verwijzen naar websites of andere hulpverleners.
Lees verder »
Statistiek
Ik ben een gemiddelde huisarts maar er klopt iets niet. Ik heb al zeventien jaar niet meer gereanimeerd. Nu komt een reanimatie in de huisartspraktijk niet zo vaak voor maar elke huisarts heeft er eens in de paar jaar wel mee te maken. Tenminste, dat beluister ik bij mijn collega’s, precieze cijfers zijn mij niet bekend. Maar stel dat het eens in de vijf jaar zou voorkomen, in het uiterste geval eens in de tien jaar.
Lees verder »
De piano
Het was Bach. Alhoewel ik eigenlijk nergens aan mocht komen sloeg ik de voorzijde van het muziekboek om. Het bevatte een verzameling aan Preludes en Fuga’s. Gerustgesteld door de muziekkeuze herstelde ik de oorspronkelijke situatie en liet de laatste bladzijde weer de kamer inkijken. Een bladzijde die er eenzaam uitzag en waarvan de noten hun betekenis verloren leken te hebben.
De bespeler van de piano was zojuist overleden.
Lees verder »
Wat is goede zorg in een getraumatiseerd Rwanda?
Voor de pas gearriveerde bezoeker ziet Rwanda er 17 jaar na de genocide niet slecht uit. In de hoofdstad Kigali wordt flink gebouwd aan nieuwe wijken en aan moderne hoogbouw. Ook wordt veel energie en geld besteed aan economische ontwikkeling en onderwijs. Voor degene die wat verder kijkt is de armoede van de bevolking op het platteland schrijnend en blijken in gesprekken met Rwandezen de littekens van de burgeroorlog nog pijnlijk aanwezig.
Lees verder »
Advertenties
