Top

Vosman

Hulp bij zelfdoding – een reactie op de zaak Heringa

De zaak-Heringa roept bij velen reactie op. De rechtbank heeft er van afgezien nieuwe criteria te formuleren voor hulp bij zelfdoding door naasten. Marian Verkerk en Henk Manschot doen in het NRC van 24 oktober een poging: hecht en authentiek met elkaar verbonden zijn van diegene die helpt met degene die het leven wenst te verlaten. Zij noemen daarbij het belang van authenticiteit, autonomie en existentieel commitment. Frans Vosman, hoogleraar zorgethiek, reageert. Niet authenticiteit en autonomie, maar onherbergzaamheid moet in het debat over hulp bij zelfdoding ter sprake komen. Hij pleit in het debat voor een terugkomst van de relationele overweging van Drion.

Klik hier voor de uitgebreide reactie.

, , , , , , ,

2 Responses to Hulp bij zelfdoding – een reactie op de zaak Heringa

  1. ooms rita. 19 november 2013 at 18:07 #

    Erg dat een mens niet zijn/haar vrije wil om uit het leven te stappen in praktijk kan brengen.
    dat geeft spanning en verdriet vind het misdadug dat een ander over mijn lichaam en leven beslist.
    graag de pil van drion.

  2. Ad Beckeringh 12 november 2013 at 13:34 #

    Graag reageer ik op het artikel van Frans Vosman over hulp bij zelfdoding aan ouderen.

    Jammer genoeg is het betoog van Vosman soms lastig te volgen. Zo is de zin “het onderzoek van…Westendorp (2013) toont aan dat de meest concrete vorm van minachting voor ouderen namelijk misbruik de de sociale arrangementen rond ouderen weerspiegelt” voor mij een puzzelstuk. Dat kan niet de bedoeling zijn.

    Wat mij bezwaart is het beeld van de ‘zielige’ oudere, wiens redelijke aanspraak op de arrangementen van de verzorgingsstaat steeds verder wordt afgebouwd. De recente discussie over dit onderwerp toont aan dat ouderen aanzienlijk minder getroffen worden door de gevolgen van de economische crisis dan de jongeren. Niet alleen de 50+-generatie, maar ik denk dat ook hoogbejaarden in die zin niet onevenredig hard getroffen worden. Ik maak daarom bezwaar tegen karikaturen van de samenleving zoals ‘een bredere culturele trend van minachting voor ouderen’.

    In mijn vrijwilligerswerk bij de NVVE kom ik zeer regelmatig ouderen tegen die hulp vragen bij hun streven om hun leven te beeindigen. Ik herken niet de situatie dat die vraag niet aan de naasten gesteld zou mogen worden omdat dit hen te zeer zou belasten. Naar mijn mening is Drion destijds hier in de val van paternalisme getrapt. Ik zie regelmatig (10 x per jaar) ouderen die samen met hun naasten zoeken naar een menswaardige manier van sterven. De naasten zijn hier zonder uitzondering verdrietig over, maar willen hun (groot)ouders niet verplichten de rit – tegen wil en dank – uit te zitten. Deze situaties betreffen meestal, wijze, oude mensen met een sterke neiging naar autonomie. Ze willen ‘het boek van het leven terzijde leggen, want het is uit’. Gelukkig kunnen de meesten daarnaast ook vaststellen dat het ‘ondanks alles, een mooi leven is geweest’.

    Men mag mij van romantiseren beschuldigen, maar ik zie ook wel dat het geen vrolijke bijeenkomsten zijn waarin ouderen met hun naasten vragen (eisen, smeken) om hulp of instemming een menswaardig en vredig einde te realiseren.

    Kortom; mensen worden ouder en velen (sommigen?) wensen op menswaardige manier uit het leven te stappen. Niet omdat ze lijden aan het leven, lijden aan een samenleving die ouderen slecht behandelt, lijden aan gevoelens van overtollig of overbodig zijn. Maar wel omdat ze de dood zien als een aantrekkelijk perspectief. Wie oud is en zijn leven als voltooid beschouwt, lijdt aan het feit dat men zoveel moeite moet doen om in woord en daad een punt te mogen zetten achter het bestaan.

    Ad Beckeringh, docent ethiek Hogeschool Rotterdam, vrijwilliger bij NVVE.

Geef een reactie