Reacties voor Zorgethiek.nu

Reactie op Wat hebben bezoekers geleerd tijdens het symposium ‘Op weg naar het liefste ziekenhuis’ door Webredactie

Webredactie — Wed, 25 Apr 2012 07:59:13 +0000

Beste Mien, die e-mail heb kan ik niet terugvinden dus mogelijk is er iets mis gegaan. Zou je ‘m nogmaals willen sturen? E-mailadres is info@zorgethiek.nu.

Reactie op Verslag – Aandacht centraal bij symposium ‘Op weg naar het liefste ziekenhuis’ door Op weg naar het liefste ziekenhuis « MAATSCHAPPELIJK WERK

Op weg naar het liefste ziekenhuis « MAATSCHAPPELIJK WERK — Wed, 25 Apr 2012 06:50:04 +0000

[...] Lees verder [...]

Reactie op Wat hebben bezoekers geleerd tijdens het symposium ‘Op weg naar het liefste ziekenhuis’ door Mien Vos

Mien Vos — Tue, 24 Apr 2012 19:35:13 +0000

Ik heb op 04 april j.l. in een mail mijn reactie over dit symposium gegeven.
Of de mail is niet op de goede plek gekomen, of er het is niet de moeite
waard om hierop te reageren?

Reactie op Cliëntparticipatie in de Ethische Commissie door Thijs Tromp

Thijs Tromp — Mon, 23 Apr 2012 19:26:38 +0000

De stelling dat ik clientparticipatie in de commissie ethiek in het geheel onwenselijk vind, is niet juist. Het gaat mij om het punt dat clienten uit een zorgorganisatie in problemen gebracht kunnen worden als zij geconfronteerd worden met een casus waarvan zij eenvoudig kunnen herleiden om wie het gaat. Dat lijkt mij een onwenselijke situatie. Clientparticipatie in de commissie ethiek in de vorm die Herman Meininger voorstelt vormt een waardevolle suggestie voor de oplossing van dit probleem. Daar heb ik zelf ook ervaring mee. In een van de commissies die ik begeleidde, had een lid van een clientenraad van een andere organisatie zitting. Dat werkte prima. In een ander geval was een clientadviseur lid van de commissie ethiek, specifiek om het perspectief van de zorgvrager te behartigen. Ook dat werkte goed. Overigens zijn er naast de commissie ethiek andere plaatsen waar clienten mee kunnen spreken over de inhoud en de aard van de zorg. Ik denk aan clientenraden, participatieraden of woonkameroverleg.

Reactie op Cliëntparticipatie in de Ethische Commissie door Inge van Nistelrooy

Inge van Nistelrooy — Mon, 23 Apr 2012 12:27:15 +0000

Herman Meininger reageert op de kwestie waarover Thijs Tromp en ik in debat zijn gegaan. Zijn reactie voegt weer nieuwe inzichten toe. Inderdaad, geraakt zijn is niet erg, liefst worden ook professionals geraakt, en dat gebeurt zeker ook.En een hoe-vraag en waarom-vraag lopen inderdaad vaak in elkaar over (hoewel ik staande houd dat een leidinggevende ook dient te sturen op basis van een afgewogen visie, en zelf leiding dient te geven in conflicten in de uitvoering ervan). Toch kom ik nog een keertje terug op mijn standpunt, en geef me nog niet gewonnen. Er staat namelijk volgens mij te veel van waarde op het spel. De taal van ‘client’ (die we intussen allemaal hebben overgenomen, realiseer ik me) verhult dat het in veel instellingen simpelweg om bewoners gaat. Met andere woorden: zij wonen daar. Verder wonen zij daar vaak met reden: zij of hun naasten hebben het huis met zorg gekozen, omdat de sfeer, de kamer, de voorzieningen, of de nabijheid bij familie hen aanspraken. Kortom: het is hun huis en ze willen zich er thuis voelen. Maar in ieder (t)huis komen ook beslismomenten en conflicten voor over wat goed is om te doen. Ik zou willen verdedigen dat bewoners mee mogen denken en discussieren over wat er kan en mag, en de redenen daarvoor af te wegen. Hoe kunnen zij mee afwegen over wat ‘thuis-voelen’ is, als zij niet mee mogen praten? En hoe kan dat als ‘clienten’ of hun vertegenwoordigers van andere tehuizen mee komen praten, over hun (t)huis? Wat elders is bedacht, past niet noodzakelijk overal. Andere perspectieven en de inbreng van ‘betrokken buitenstaanders’ zijn verrijkend voor de gedachtevorming, zeker, maar waarom kan het niet en-en?

Reactie op Cliëntparticipatie in de Ethische Commissie door Herman P. Meininger

Herman P. Meininger — Mon, 23 Apr 2012 09:33:18 +0000

Het probleem dat Thijs Tromp en Inge van Nistelrooij aan de orde stellen heeft zich in de commissie ethiek waar ik deel van uitmaakte eigenlijk nooit voorgedaan. Waarom niet? Omdat er heel andere manieren zijn om dit probleem te voorkomen dan de wegen die zij voorstellen. Tromp wil helemaal een eind maken aan deelname van cliënten aan commissies ethiek. Dat lijkt me onwenselijk en Van Nistelrooij heeft de redenen daarvoor helder geformuleerd. Zij zoekt de oplossing in een wending van de inhoudelijke discussie van de ‘concrete other’ naar de ‘generalized other’ die in visie en beleid van de organisatie centraal staan. Dat verandert inderdaad de dynamiek van de discussie, maar de vraag blijft wat de indieners van de casus daarmee opschieten. In Van Nistelrooij’s voorstel wordt naar mijn gevoel de noodzakelijke spanning (samenhang èn onderscheid) tussen de hoe-vraag en de waarom-vraag te ver opgerekt door ze toe te delen aan verschillende échelons in de organisatie.

De door Tromp gesignaleerde risico’s kunnen worden voorkomen door maatregelen op het gebied van samenstelling en werkwijze van een commissie ethiek. In elke commissie zouden een of twee leden zitting moeten hebben die niet aan de zorgorganisatie verbonden zijn. In het geval van de commissie waar ik deel van uitmaakte was één van die onafhankelijke leden een cliënt(-vertegenwoordiger) die verbonden was aan een andere zorgorganisatie. Dat zorgde voor de juiste mix van betrokkenheid en afstand. Die mix biedt ruimte om zowel visie en beleid als concrete handelingssituaties als onderscheiden maar samenhangende thema’s te bespreken. Een dergelijke samenstelling zou alle probleemsituaties die Tromp schetst hebben kunnen voorkomen. Ze gaan immers grotendeels over de anonimiteit van betrokkenen bij een casus. Dat cliënt-leden van een commissie bij sommige casus persoonlijk geraakt zullen zijn lijkt me overigens geen bezwaar. Dat gebeurt ook bij de professionals – en dat is maar goed ook. Een goede commissie ethiek is de vrije ruimte waarin gevoelens, relaties, betekenissen en overtuigingen, feiten en meningen ingebracht worden in een geordende dialoog, niet alleen onderling, maar – en dat betreft de werkwijze – ook met cliënten, zorgverleners, managers en bestuurders.

Reactie op Leeservaring – Zorg en architectuur door Stein van Engelen

Stein van Engelen — Mon, 02 Apr 2012 10:05:38 +0000

Bij het ontwerp is het essentieel dat de ontwerper ook echt op de juiste manier wordt geinformeerd om een gebouw aan alles te laten voldoen. Het is ook een bezuiniging om direkt alles toe te passen omdat daarna investeren moeilijk is uit te leggen.

Zeer belangrijk

Reactie op Hoe ervaren patiënten hun bezoek aan de spoedeisende hulp? door Johannes Schaepman

Johannes Schaepman — Thu, 22 Mar 2012 00:57:07 +0000

Allemaal vage termen. Er wordt niets concreets medegedeeld.
De lezer is vrij deze vage termen naar eigen believen en emoties in te vullen.
Kortom, er staat onzin!

Reactie op Is een eigen bijdrage voor patiënten in de Geestelijke gezondheidszorg rechtvaardig? door Peter Jan Visee

Peter Jan Visee — Tue, 13 Mar 2012 10:36:37 +0000

Ik ben het ermee eens, maar ook mee oneens. Het is een ja en een nee. Een eigen bijdrage verhoogt de drempel voor opname en kan -in bepaalde gevallen- zinvol zijn. Ik denk hier aan een soort van motivatie-verhoging voor “draaideur” cliënten, die regelmatig terugkomen, en steeds weer terugvallen. Aan de andere kant zijn er juist voor die cliënten vele redenen te bedenken ze juist wel op te nemen (verzorging met medicatie en een mogelijkheid eens te praten met iemand)
Het argument, dat psychiatrie “anders” zou zijn dan somatiek gaat, wanneer men de laatste publicaties rond hersenonderzoek beziet, ook steeds minder op. Langzamerhand wordt bewezen, dat veel psychiatrie somatisch is, en gerelateerd aan niet of minder goed functionerende gebieden en overdrachten in de hersenen, kort: de hersenstofwisseling.
In alle overwegingen moet dan, net als in de somatische zorg, ook rekening worden gehouden met acute en chronisch zieken. Immers de acuut zieken hebben (vaak) een grotere mogelijkheid tot genezing en/of aanvaarding van hun ziekte dan de chronisch zieken. Dit danken we aan de sterk verbeterde post-traumatische zorg en de zich sterk ontwikkelende bedrijfszorgen, die tegenwoordig steeds beter (kunnen) letten op aanwijzingen van burn-out en de daarmee samenhangende depressies.
De conclusie kan zijn, dat er een eigen bijdrage komt, maar dan voor allen, en alle ziekenhuizen, behalve voor hen, die onder of aan het
bestaansminimum leven.
In Duitsland, waar ik woon en werk, is een bijdrage van €10,- per kwartaal bij de huisarts, maar bijvoorbeeld ook bij de tandarts, al jaren gebruikelijk. Wanneer de verwijzing naar een specialist niet door de huidarts gedaan wordt, dan moet men bij de specialist ook €10,- betalen. Het zou drempelverhogend moeten werken, studies bewijzen, dat dit niet het geval is. Het levert meer werk voor de artsen op (administratie en doorgeven aan de ziekenfondsen) en levert daardoor de verzekeraars meer geld op, meer effect had het niet.

Peter Jan Visee
Nursing-Art Director
Curadomus

Reactie op Ethisch elftal – Beter voorkomen dan… door erica westerveld

erica westerveld — Mon, 05 Mar 2012 13:10:41 +0000

Welk licht wordt hier nu geworpen op het dillema? Ik lees slechts een aantal vragen die niet te beantwoorden zijn als je de casus niet volledig kent. Generaliseren op grond van de normethiek heeft alleen zin, wanneer je vanuit de zorgethiek de persoon in zijn totaliteit en zijn sociale context legt naast de wet en regelgeving. De besluitvorming wel of niet te steriliseren is een individuele afweging van de direct betrokkenen. Dat wat je allemaal kunt aanbieden op het gebied van seksuele voorlichting en omgaan met relatievorming en seksualiteit biedt geen garantie voor het maken van evenwichtige besluiten in het dagelijks leven. Dit geldt niet alleen voor mensen met met een verstandelijke beperking, maar schijnbaar blijven zij een doelgroep waar wij als samenleving wat van mogen vinden als het gaat om voortplanting. Steun voor de direct betrokkenen bij dillema’s rond dit vraagstuk, lijkt mij zinvoller en respectvoller dan in zijn algemeenheid opwerpen welke ethische kanten er een rol spelen bij een besluit tot sterilisatie. Als je de situatie en de persoon niet kent, is er iets van vinden ongepast.